1 way to lose a boyfriend

Δυστυχώς τα λάθη είναι ανθρώπινα. Έτσι και μια φίλη μας έμπλεξε με κάποιον που δεν έπρεπε και όταν κατέληξαν να ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, ο τύπος έγινε 'λίγο' υπερβολικός στέλνοντας περίπου 10 sms την ημέρα, με όχι και τόσο κολακευτικό περιεχόμενο.

Μια μέρα, λοιπόν, μια άλλη κοπέλα της παρέας πήγε να στείλει μια ανάλογη απάντηση σε ένα από τα πάμπολλα sms του. Ευτυχώς, την προλάβαμε προτού πατήσει αποστολή. Λιγάκι χοντρό, βέβαια, αλλά άξιζε να το βγάλω μια φωτογραφία...Έτσι, για χάρη της απίστευτης έμπνευσης...

1 sms             =  0,25 euro
η φάτσα του  =  αξία ανεκτίμητη
Βέβαια το sms δε στάλθηκε, αλλά η ιδέα της φίλης μας ήταν θεϊκή!

Παίζοντας το παιχνίδι "stanard & poor's says..."???

Διανύουμε επίσημα τις πιο δύσκολες μέρες της γενιάς μας. Βιώνουμε καθημερινά τον ορισμό της αβεβαιότητας και καλούμαστε να αποφασίσουμε σε μικρή ηλικία τα επόμενα βήματά μας κρίνοντας με σύνεση το κάθε μας βήμα. Η οικονομική κρίση καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την καθημερινότητά μας και, όπως μας έχουν μάθει οι οικογένειές μας, συνεχίζουμε και αναπροσαρμόζουμε στα νέα δεδομένα τις ζωές μας με κύριο γνώμονα την αισιοδοξία και την αξιοπρέπειά μας. Επιχειρεί ο καθένας με τον τρόπο του να νικήσει την κρίση. Πιστεύεις ότι κάτι πάει να γίνει όταν από το πουθενά έρχεται μια εταιρία και σου λέει: ''μαγκάκι την πάτησες, μην ελπίζεις...".  what the fuck???

Η κρίση υπάρχει και το συνειδητοποιούμε από την κάθε μας διεργασία. Οι αξιολογήσεις, όμως, των standard & poor's, moody's, fitch rating, όμως, υπάρχει μόνο στα κεφάλια τους...

Στην τελική αυτούς ποιος τους έβαλε δερβέναγες τελοσπάντων και το παίζουν γαμάω και δέρνω όποτε γουστάρουν; Να κάνω κι εγώ ρε financial service company "Princess Mimie & Troufa Corporation" να πετάω ότι ασυναρτησία θέλω... Και αν κάποιος παραπονεθεί να του παραπέμπω να συνεννοούνται με την Τρούφα, άσχετα αν είναι το κατοικίδιό μου και δεν μπορεί να μιλήσει. Περισσότερο μυαλό έχει από αυτούς.

Ο οίκος αξιολόγησης "Standard & Poor's" έθεσε σε καθεστώς παρακολούθησης τη διαβάθμιση ΑΑΑ της πιστοληπτικής ικανότητας της Ε.Ε., καθώς τοποθέτησε σε creditwatch των διαβαθμίσεων 15 κρατών μελών της Ευρωζώνης στις 5 Δεκεμβρίου. (http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=110483&catid=13)

 Ποιος τους ρώτησε;; Τρόπους δεν τους μάθανε από τα σπίτια τους να κοιτάνε τη δουλειά τους; Μετά είναι κακία να λέμε ότι σε κάποιους δεν τους κάθεται η γυναίκα τους και δεν έχουν τι να κάνουν τα βράδια...

Οκ, είμαι κακεντρεχής άνθρωπος και μέσα στην υπερβολή...Άλλωστε, τι κακό έχει μια αξιολόγηση.. Αντικειμενικά διεξάγεται για τη συμβολή στην οικονομία..Ας μιλήσουμε οικονομικά, λοιπόν...Δεν τα έχουμε τα πτυχία για να τυλίγουμε σουβλάκια

Η αξιολόγηση σχετίζεται άμεσα με την κεφαλαιακή επάρκεια και με τον όγκο των συναλλαγών μιας τράπεζας, εφόσον όσο καλύτερη αξιολόγηση διαθέτουν τα προϊόντα στα οποία επενδύει, τόσο λιγότερα ιδία κεφάλαια χρειάζεται και τόσο περισσότερες πιστώσεις μπορεί να προσφέρει στους υπόλοιπους πελάτες της. Βέβαια, όταν μειώνεται η αξιολόγηση των χρεογράφων, που έχει ήδη επενδύσει η τράπεζα, είναι υποχρεωμένη να ''αποσύρει'' πολλαπλάσιες πιστώσεις από την κανονική αγορά, έτσι ώστε να διατηρήσει την υποχρεωτική από τη νομοθεσία κεφαλαιακή επάρκεια-με δυσμενείς επιπτώσεις για την πραγματική οικονομία (πιστωτική παγίδα)και την ίδια (μείωση τζίρου και κερδών της)

Τα ίδια σχεδόν ισχύουν και για τα κράτη, ο δανεισμός των οποίων, καθώς επίσης το επιτόκιό του, είναι ''μεγέθη'' απολύτως ανάλογα της αξιολόγησής τους. Όσο χαμηλότερη είναι, δηλαδή, η αξιολόγηση, τόσο περισσότερους τόκους εισπράττουν οι πιστωτές τους για το αυξημένο ρίσκο και τόσο δυσκολότερη είναι η πρόσβασή τους στις διεθνής χρηματαγορές.

Εύλογα, λοιπόν, θα γινόταν η εικασία ότι, μία τόσο ευαίσθητη χρηματοπιστωτική λειτουργία, όσο αυτή της αξιολόγησης, υπόκειται στον αυστηρό έλεγχο, είτε από έναν διεθνή ελεγκτικό μηχανισμό, είτε του κράτους, στο οποίο έχουν την έδρα τους. Αντίθετα όμως, πρόκειται για τρείς ιδιωτικές επιχειρήσεις, με έδρα τη Νέα Υόρκη, που δεν υπόκεινται στον έλεγχο κανενός, έχοντας ως μοναδική υποχρέωση τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους.

Ακόμη χειρότερα, οι όποιες αξιολογήσεις τους δεν χρειάζεται καν να είναι σωστές. Ουσιαστικά εκφράζουν την υποκειμενική άποψη των τριών εταιρειών - κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτήν των δημοσιογράφων του οικονομικού Τύπου, οι οποίοι αναλύουν εισηγμένες ή άλλες επιχειρήσεις, χωρίς να αναλαμβάνουν την παραμικρή προσωπική ευθύνη και χωρίς να ελέγχονται από κάποιους ειδικούς για τα αναγραφόμενα τους.(http://economygr.blogspot.com/2010/01/fitch-moodysstandar-poors-etc.html)

Συμπέρασμα: financial service company my ass...

Και όπως λένε και στο χωριό μου: τα βρακιά μας αν τα θέλετε κι ας είναι μπαλωμένα, πιο πριν ειδοποιείστε μας να τα χουμε χεσμένα.

(Ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την αργκό, αλλά δεν χρήζει διόρθωσης το συμπαθές ποιηματάκι)

Ενδεχομένως (και προφανώς) το πνεύμα της οικονομίας να μη μας διακατέχει σαν λαό. Αυτό δε σημαίνει ούτε ότι είμαστε άχρηστοι, ούτε εθισμένοι στην καλοπέραση. Κριτική ικανότητα έχουμε και μάλιστα μας περισσεύει. Η Ελλάδα δεν έμεινε μόνο στο Σωκράτη και τον Αριστοτέλη. Έχουμε πολιτισμό, επίπεδο, μόρφωση, πολύ κουράγιο και φιλότιμο. Και αν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο πρέπει να κάνουν έρευνα είναι, επιτέλους, να βρουν μια μετάφραση για την παραμελημένη αυτή λέξη, μήπως και όντως καταλάβουν την έννοια του πολιτισμού που δε βρίσκεται σε τράπεζες , ισολογισμούς και αμφίβολες αξιολογήσεις.

Φλώροι από κούνια...

Μέσα στην πληθώρα των ιδιοτροπιών μου έχω και αυτή με τα μωρά...Δεν τα αντέχω! Τα μόνα που λατρεύω είναι αυτά στα διαφημιστικά σποτάκια της φρουτόκρεμας και αυτό γιατί η διαφήμιση δεν κρατάει πάνω από τρία λεπτά.
Δεν φταίω εγώ αλήθεια...κλαίνε με το παραμικρό, σου τραβάνε τα μαλλιά, για τα οποία έχεις πληρώσει κατοστάρια σε ανταύγειες και ισιωτικές. Και αν κάποιο είναι τόσο χαριτωμένο που θες να το πάρεις μια στοργική αγκαλιά, πάνω που θα χαρείς και νιώσεις να σου έρχεται το "μητρικό ένστικτο", σου έρχεται και μια μπόχα, που σίγουρα δεν μυρίζει μανούλα...

Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν μαζί με άλλες δυο κοπέλες στο σπίτι μιας συμφοιτήτριάς μας. Την ώρα, λοιπόν, που συζητούσαμε χτυπά το κουδούνι και μπαίνει η γειτόνισσα της...με το μόλις 2 χρονών αγοράκι της, το οποίο παρακάλεσε να κρατήσει για μια-δυο ώρες. Ξεκίνησα με τη σειρά μου να ετοιμάζομαι προς αποχώρηση προτού βγάλω φλύκταινες. Όμως, στην πορεία με συνεπήρε η αποβλακωμένη φάτσα των τριών φιλενάδων μου που περιεργάζονταν τον μπέμπη. Εν τέλει έμεινα καθότι το θέαμα ήταν ξεκαρδιστικό...και τότε παρατήρησα το εξής...οι άντρες έχουν ήδη διαμορφώσει χαρακτήρα από κούνια...

Όσο περισσότερο παρατηρούσα τις κινήσεις του μικρού διαβολάκου (γιατί και ήσυχο δεν το έλεγες), τόσο συνειδητοποιούσα ότι όντως...είναι ένας ολοκληρωμένος άντρας και δεν προβλέπονται περιθώρια βελτίωσης:

1. τρώνε όλη την ώρα-ότι σοκολάτα υπήρχε στο σπίτι την κατέβασε και ήθελε και τοστ. Σημειωτέον, μόλις είχε φάει μεσημεριανό.
2. δεν ξεχωρίζουν τα χρώματα- το λαχανί το έλεγε κίτρινο, το ροζ κόκκινο κ.λ.π.
3. ανελέητοι μαμάκιδες- η μαμά του έλειψε 20' μετρημένα και τον άκουσε όλο το τετράγωνο να τσιροκοπάει για τη μαμά του...

Με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα

Η πρώτη φορά που άκουσα αυτό το τραγούδι ήμουν τόσο μπερδεμένη...δεν ήξερα τι να νιώσω. Προσωπικά, αυτό το τραγούδι μου βγάζει ακριβώς αυτό που λέει στους στίχους. Ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, το οποίο σε αφήνει να αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στην απόγνωση του πόνου ενός χωρισμού, ενός έρωτα χωρίς ανταπόκριση και στην ελπίδα και τη θέληση για ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα ζωή, την αισιοδοξία μιας αγάπης που θα αυτό που πάντα περίμενες.

Ο οριστικός χωρισμός ενός ζευγαριού δεν έρχεται την στιγμή που ο ένας από τους δύο θα μαζέψει τα πράγματά του και θα αποχωρίσει. Όταν ο ένας από τους δύο έχει ακόμα συναισθήματα, θα χωρίζει με τον σύντροφό του κάθε μέρα. Κάθε πρωί θα ζητά να γυρίσει και κάθε βράδυ θα δίνει μάχη με τον ίδιο του τον εαυτό για να τον διαγράψει, να πείσει τους γύρω και τον ίδιο ότι αντέχει και δεν χρειάζεται κανέναν. Όμως, όταν ακούς αυτό το τραγούδι και νιώθεις τη θλίψη, δεν έχεις προχωρήσει ακόμα.

Από την ημέρα που θα αισθάνεσαι τις ευχάριστες πτυχές του τραγουδιού και πέρα από το δυσάρεστο γεγονός του χωρισμού θα έχεις την ανάγκη να ευχηθείς καλή τύχη στον παλιό αγαπημένο σου, αλλά στην ουσία και στον εαυτό σου. Γιατί είναι ωραίο το συναίσθημα να αναπολείς τις ευχάριστες στιγμές με κάποιον από το παρελθόν, αλλά να μην τις θες πίσω. Θα έρθουν ακόμα πιο όμορφες...

Όπως και να έχει, αυτή η φωνή είναι υπέροχη και το συναίσθημα που δίνει σε αφήνει με τη σιγουριά ότι και άλλοι έχουν νιώσει όπως εσύ.

xxx

About φοιτήτριες σε απόγνωση...

Έχοντας ήδη ένα blog στο ιστορικό μου, το οποίο υπεραγαπώ και είμαι υπερήφανη για τη δημιουργία του, αποφάσισα να αφιερώσω τον χρόνο μου και σε ένα δεύτερο. Το να είσαι κοπέλα 22 χρονών σε μια χώρα αμφιβόλου πολιτεύματος και συγκεχυμένων εθίμων και απόψεων μοιάζει να είσαι απλά μετέωρη μεταξύ σοβαρών προβλημάτων, όπως επαγγελματική αποκατάσταση και επιβίωση, και ξεκαρδιστικά γελοίων θεμάτων,όπως γιατί το γκομενάκι δεν πέταγε καρδούλες από τα μάτια το απόγευμα που βρεθήκαμε και γιατί το farmville δεν βγάζει άλλες φουξ αγελάδες...

Πηγή έμπνευσής μου....οι φίλες μου! Διανύουμε το τελευταίο έτος της πολυτάραχης(;) φοιτητικής μας ζωής. Και συνειδητοποίησα ότι επικοινωνώντας με άτομα από όλες τις πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου...έχω ακούσει τόσα μαργαριτάρια, που πραγματικά είναι κρίμα και εγωιστικό να τα κρατάω για τον εαυτό μου. 

Δευτερεύοντες πηγές έμπνευσης, η οικογένειά μου, καθώς όπως και σε κάθε ελληνικό σπίτι ισχύει και για μένα η παροιμία: κάθε σπίτι ένας τρελός, στο δικό μου όλοι...Κατ'επέκταση, θα αρπάζω την ευκαιρία σχολιασμού όποιου γεγονότος μου γυαλίζει.

Στην ουσία και περιληπτικά, είναι ένα blog με απλά, καθημερινά στοιχεία και χωρίς, ίσως, λόγο ύπαρξης. Βέβαια, είμαι σχετικά νέα στον χώρο των bloggers, αλλά και σε ηλικία, οπότε don't judge me...ακόμα μαθαίνω.

xxx