Στη ζωή μιας φοιτήτριας ένα από τα πιο εκνευριστικά πράγματα που μπορεί να της συμβούν είναι εν μέσω της εξεταστικής και των τόνων μαθημάτων τον μυαλό της να τρέχει και να σκέφτεται τον μελαχρινό που γνώρισε τις προάλλες...Όταν η συγκέντρωση στο πεντακοσίων σελίδων βιβλίων είναι ήδη δύσκολη, με ένα τέτοιο ζήτημα κολλημένο στο κεφάλι γίνεται απλά αδύνατη.
Και δεν πρόκειται καν για την περίπτωση "δαγκώνω τη λαμαρίνα"...την γλυκοκοιτάζει όμως...Στο σημείο αυτό διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο οι σκέψεις και οι αμφιβολίες, διότι την τελευταία φορά που ένιωσε τις γνωστές "πεταλούδες στο στομάχι" όχι απλά δάγκωσε τη λαμαρίνα, αλλά τη μάσησε και έκανε και τσιχλόφουσκες.
Μακάρι να υπήρχε κάπου εγχειρίδιο με οδηγίες αντιμετώπισης παρόμοιων καταστάσεων προς αποφυγή θυμάτων και ερωτοχτυπημένων ανθρώπων. Τώρα ξεκινάει το μεγάλο ερώτημα τι μέλλει γενέσθαι...οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν ή προμηθεύεσε εντομοκτόνο??
xxx
