Μέσα στην πληθώρα των ιδιοτροπιών μου έχω και αυτή με τα μωρά...Δεν τα αντέχω! Τα μόνα που λατρεύω είναι αυτά στα διαφημιστικά σποτάκια της φρουτόκρεμας και αυτό γιατί η διαφήμιση δεν κρατάει πάνω από τρία λεπτά.
Δεν φταίω εγώ αλήθεια...κλαίνε με το παραμικρό, σου τραβάνε τα μαλλιά, για τα οποία έχεις πληρώσει κατοστάρια σε ανταύγειες και ισιωτικές. Και αν κάποιο είναι τόσο χαριτωμένο που θες να το πάρεις μια στοργική αγκαλιά, πάνω που θα χαρείς και νιώσεις να σου έρχεται το "μητρικό ένστικτο", σου έρχεται και μια μπόχα, που σίγουρα δεν μυρίζει μανούλα...
Την προηγούμενη εβδομάδα ήμουν μαζί με άλλες δυο κοπέλες στο σπίτι μιας συμφοιτήτριάς μας. Την ώρα, λοιπόν, που συζητούσαμε χτυπά το κουδούνι και μπαίνει η γειτόνισσα της...με το μόλις 2 χρονών αγοράκι της, το οποίο παρακάλεσε να κρατήσει για μια-δυο ώρες. Ξεκίνησα με τη σειρά μου να ετοιμάζομαι προς αποχώρηση προτού βγάλω φλύκταινες. Όμως, στην πορεία με συνεπήρε η αποβλακωμένη φάτσα των τριών φιλενάδων μου που περιεργάζονταν τον μπέμπη. Εν τέλει έμεινα καθότι το θέαμα ήταν ξεκαρδιστικό...και τότε παρατήρησα το εξής...οι άντρες έχουν ήδη διαμορφώσει χαρακτήρα από κούνια...
Όσο περισσότερο παρατηρούσα τις κινήσεις του μικρού διαβολάκου (γιατί και ήσυχο δεν το έλεγες), τόσο συνειδητοποιούσα ότι όντως...είναι ένας ολοκληρωμένος άντρας και δεν προβλέπονται περιθώρια βελτίωσης:
1. τρώνε όλη την ώρα-ότι σοκολάτα υπήρχε στο σπίτι την κατέβασε και ήθελε και τοστ. Σημειωτέον, μόλις είχε φάει μεσημεριανό.
2. δεν ξεχωρίζουν τα χρώματα- το λαχανί το έλεγε κίτρινο, το ροζ κόκκινο κ.λ.π.
3. ανελέητοι μαμάκιδες- η μαμά του έλειψε 20' μετρημένα και τον άκουσε όλο το τετράγωνο να τσιροκοπάει για τη μαμά του...
