Η αλήθεια είναι πως όταν είδα αυτή τη φωτογραφία γέλασα τόσο πολύ, που πραγματικά πίστευα ότι θα μου κάνουν έξωση οι γείτονες... Δε γελούσα μόνο για την τραγική ειρωνεία που υπονοείται στην περίπτωση, αλλά διότι το εν λόγω γεγονός μου έχει συμβεί και μάλιστα σε πολύ πιο εξευτελιστική μορφή.
Θέλω να είμαι ειλικρινής...Δε γυμνάζομαι και δε θέλω να γυμναστώ ποτέ ξανά! Έτυχε, όμως, μια ημέρα να έχει όρεξη η κολλητή μου να πάει για τρέξιμο...και επειδή είναι σαν εμένα, που από μόνη μου δεν κάνω τίποτα, έπρεπε οπωσδήποτε να τυραννήσει και εμένα μαζί. Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να τρέχουμε στο μικρό στάδιο που είχαμε βρεί...Το πιο in μέρος της πόλης...εμείς οι δύο, κανα δυο μπατιράκια ακόμα (το γυμναστήριο κοστίζει) και ένας παππούς. Εννοείται πως με το που είδαμε τον παππού να πλησιάζει, κοιτιόμαστε αυτομάτως με τη φίλη μου και λέμε: "Σε 10' θα έχουμε καλέσει και το ασθενοφόρο". Όχι δεν είμαστε κακοπροαίρετες...Απλή στατιστική εφαρμόζουμε. Όταν είσαι 80 χρόνων, όχι να τρέξεις δεν μπορείς, τον δρόμο απέναντι δυσκολεύεσαι να περάσεις. Πού να φανταστούμε ότι πέσαμε στην εξαίρεση;
Είμαστε στον τρίτο γύρο, με την κολλητή μου τα έχουμε δει όλα, έτοιμες να πέσουμε από την εξάντληση, μείναμε να κοιτάμε με έκπληξη (και ντροπή) τον παππού να τρέχει σαν 20αρης και κυρίως ακούραστα! Περιττό να πώ ότι δεν ήθελα να τρέξω ποτέ ξανά στη ζωή μου, διότι ναι ναι ο παππούς μας έβαλε τα γυαλιά....γερός να είναι μας έδωσε να καταλάβουμε πως είμαστε για κλάματα!
Το χειρότερο, βέβαια, δεν είναι να έχεις κολλητή που να θέλει να διατηρήσει καλή φυσική κατάσταση, αλλά να βγαίνεις με κάποιον που σε θέλει για παρέα όταν γυμνάζεται...Γιατί ρε παιδί;;Γιατί;; Ωραία δεν περνάμε;Πρέπει να έχουμε και βαράκια ανάμεσά μας όταν βγαίνουμε;
Με τον πρώτο την πάτησα άγρια...Με είχε στρώσει για τα καλά με κάμψεις, κοιλιακούς και άλλες τέτοιες αηδίες. Όχι καμία ανάγκη δεν έχω απο γυμναστική, διότι είμαι λεπτή λόγω μεταβολισμού!Δεν το έκανε για τη γράμμωση (που είχε ο άτιμος), το έκανε ως υπέρμαχος της καλής φυσικής κατάστασης, την οποία ήθελε και για εμένα καθότι με νοιαζότανε. Η κατάληξη η γνωστή: Χωρίσαμε και μου έμεινε μονο η γράμμωση...
Με τον δεύτερο καταστράφηκα οικονομικά. Επέμενε στο γυμναστήριο, ώστε να κάνουμε πιο σωστή δουλειά. Μας έδωσαν, λοιπόν, οι γυμναστές ένα πρόγραμμα με διαφορετικά, φυσικά, μηχανήματα για τον καθένα και με ελαφρυά επίβλεψη από μέρους τους. Οπότε, το πρόγραμμα είχε ως εξής: Τον φίλο μου να λιώνει στα μηχανήματα και εμένα να με κυνηγάει ο εκπαιδευτής να κάνω καμια άσκηση, γιατί όλο τα παρατούσα στα μισά και πήγαινα να τον δω. Κοινώς πεταμένα λεφτά. Η κατάληξη και εδώ: Χωρίσαμε και έμεινα με άδειο πορτοφόλι.
Στον επόμενο, πλέον, είχα πάρει το μάθημά μου....η αλήθεια είναι η καλύτερη λύση! Στην ερώτησή του, λοιπόν, όταν ήθελε να μου προτείνει να πάμε μαζί για τρέξιμο "εάν τρέχω", έδωσα για μία φορά και εγώ στη ζωή μου τη σωστή και απόλυτα ειλικρινή απάντηση: "μόνο στις εκπτώσεις". Επομένως, φτάσαμε στην ίδια κατάληξη με τη διαφορά ότι στην προκειμένη περίπτωση είχα την ησυχία μου!
Η γυμναστική είναι επικύνδυνο πράγμα...τραβήγματα, κράμπες, διαστρεμματα...δεν είναι αυτά για μένα! Θέλω ήρεμη ζωή!
